Derneklerin Ne Faydası Var?

Son zamanlarda bazı vatandaşlarımızdan sıkça duyduğumuz bir soru var: “Derneklerin bize ne faydası var?”

Bu soruya verilecek en güçlü cevaplardan birini, bugün rahmetli Sıtkı Parlak’ın cenazesinde gördük. Acının en derin anında ortaya çıkan o büyük kalabalık, sadece bir tesadüf değildi. O kalabalık; yılların emeğinin, dayanışmanın, örgütlü bir hemşehrilik bilincinin sonucuydu.

Sıtkı Parlak’ın cenazesinde Bursa’nın dört bir yanından gelen Giresunlular vardı. Yıldırım’dan Nilüfer’e, Osmangazi’den Kestel hatta Gemlik’e  kadar birçok ilçeden insanlar aynı safta buluştu. Tabi Giresundan gelenleri saymıyorum bile.. Kimisi onu yakından tanıyordu, kimisi sadece “hemşehrim” diyerek geldi. İşte derneklerin en büyük faydası tam da burada ortaya çıkıyor.

Dernek, Sadece Bir Tabela Değildir

Dernek; bir ofis, bir tabela ya da bir yönetim kurulu listesinden ibaret değildir.
Dernek; insanların birbirinden haberdar olmasıdır.
Dernek; acının paylaşılması, sevincin çoğalmasıdır.

Bugün Bursa’da yaşayan binlerce Giresunlu, birbirini büyük ölçüde dernekler sayesinde tanıyor. Düğün olduğunda haberimiz oluyor. Cenaze olduğunda birbirimize ulaşıyoruz. Bir hasta olduğunda destek organizasyonu yapılabiliyor. Bir ihtiyaç olduğunda dayanışma zinciri kurulabiliyor.

Dernekler olmasaydı, bu iletişim ağı bu kadar güçlü olur muydu?
Bu kadar insan aynı safta buluşabilir miydi?

Gurbette Kurulan Bağ

Benim için derneklerin anlamı biraz da kişisel bir hikâyeye dayanıyor. Bursa’ya ilk geldiğimde tanıdığım sadece bir ablam ve eniştem vardı. İlk olarak onların yanına geldim. Şehri, insanları, çevreyi tanımıyordum. Bursa’da kimseyi tanımıyordum desem yeridir. O dönem eniştemlerin Bursa’da tanıdığı olan Yusuf Torun abi aracılığıyla Av.Murat Toker ile tanıştım.

Bu tanışma ile O kapıdan içeri adım attıktan sonra dernek faaliyetleri, toplantılar, organizasyonlar derken bir çevre oluştu. Ardından “Gurbetçi Çotanaklar” oluşumu ile birlikte bağlarımız daha da güçlendi.

Bugün geldiğimiz noktada, Bursa’da Giresunlu hemşehrilerimiz tarafından tanınan bir yapıya kavuşmuş olmamız; tamamen bu dayanışma kültürünün bir sonucudur. Sıtkı Parlak’ın cenazesinde birçok hemşehrimizle merhabalaşmak, geçmişe dayanan bir tanışıklığı hissetmek gerçekten onur vericiydi.

Bunun yanı sıra kalabalıkta göremediğim ama sonrasında telefon açıp hal hatır soran hemşehrilerimizi ise bir kenara bırakıyorum. İşte bu; samimiyetin, aidiyetin ve gerçek bir camia olmanın göstergesidir.

Acıda ve Sevinçte Birlik

Sadece cenazelerde değil…

Düğünlerde de aynı tabloyu görüyoruz. Bursa’nın dört bir yanından gelen hemşehriler, gençlerimizin mutlu gününde yan yana oluyor. Bu birliktelik kendiliğinden oluşmuyor; bir organizasyon, bir duyuru, bir bağ gerekiyor. İşte o bağı kuran yapılar derneklerdir.

Dernekler sayesinde insanlar yalnız olmadığını hissediyor. Gurbette olsak da sahipsiz değiliz duygusu oluşuyor. “Benim arkamda bir camia var” diyebilmek, maddi karşılığı ölçülemeyecek kadar kıymetlidir.

Kültürü Yaşatmak, Kimliği Korumak

Derneklerin bir diğer önemli görevi ise kültürü yaşatmaktır.

Yöresel geceler, festivaller, anma programları, gençlik buluşmaları… Bunların hepsi sadece eğlence değildir. Bunlar kimliğimizi diri tutan organizasyonlardır.

Bursa’da büyüyen bir Giresunlu çocuk, memleketinin kültürünü dernek faaliyetleri sayesinde tanıyor. Horonunu öğreniyor, türküsünü duyuyor, büyükleriyle aynı sofrada oturuyor.

Kişisel Egoları Kenara Bırakmak Gerekir

Şunu da açıkça söylemek gerekir ki; dernekleri zayıflatan dışarıdaki insanlar değil, içerideki küçük hesaplar ve kişisel hırslardır.

Fesatlık, dedikodu ve koltuk hesapları bir camiaya yapılabilecek en büyük zarardır.
Birbirinin ayağını kaydırarak yükselmeye çalışanlar aslında sadece kendilerini değil, temsil ettikleri topluluğu da aşağı çekerler.

Eğer enerjimizi birbirimizi yıpratmaya değil, birbirimizi güçlendirmeye harcasak; bugün çok daha büyük, çok daha etkili bir yapıdan söz ediyor olurduk.

Unutulmamalıdır ki; aynı cenaze safında omuz omuza duran insanlar, toplantı masasında birbirine mesafe koyuyorsa burada samimiyet sorgulanır.

Dernekler ancak iyi niyetle büyür.
Kişisel çıkarla değil.
Fesatlıkla değil.
Hırsla hiç değil.

Eğer gerçekten güçlü bir camia istiyorsak, önce birbirimize karşı dürüst ve iyi niyetli olmayı öğrenmeliyiz.

Saygılarımla

Erdal Avcı / 21.02.2026